صبحِ پس از افسانه
صبحی که دیو، مهربان شد.
صبحی که دیو، مهربان شد.
نگهبانی کوچک، با مهربانیای بزرگ.
هیولایی برای دنیا گل میآورد.
دیوی که پیش از حرف زدن، گوش میدهد.
همراهی از ساعتِ آبی، برای شبهای آرام.
خاطرهای از کوهستان؛ لطیف، دور و کهن.
روحی کوچک در کنار پنجره که همیشه بیدار و مراقب است.
موجودی که بهجای ترس، رودخانهها را با خود حمل میکند.
طلسمی گرم برای اتاقهای تاریک.
افسانهای کهن، این بار با یک لبخند دوباره روایت شده است.
برای خانههایی که به کمی مراقبتِ آرام و مهربان نیاز دارند.
دیو کوچکی در جنگلی از احساسها آرام گرفته است.
پرترهای از لطافتی که دوام میآورد.
نگهبانی در نور ماه، مراقب امیدهای کوچک است.
دیوی مهربان، سکوت باغ را در خود جای داده است.