در روایتهای قدیمی، دیوها گاهی غول، آشوبگر، فریبنده یا نمادی از سایههای درون انسان هستند. در حافظه ادبی ایران، آنها میتوانند در برابر قهرمانان بایستند و نظم جهان را به چالش بکشند. شیویدیوی از همین تاریخ شروع میکند، اما یک پرسش لطیف میپرسد: اگر موجودی که از او میترسیدیم، بتواند مهربانی را یاد بگیرد چه؟
شیوا چایچیان دیوها را دشمن نمیبیند؛ او آنها را موجوداتی احساسی میسازد. آنها گل نگه میدارند، شادیهای کوچک را مراقبت میکنند و یادآوری میکنند که مهربانی میتواند یک انتخاب باشد.